高山流水
[align=left][size=3][color=royalblue]:loveliness: [/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 一座山,一江水。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 席地而坐,两手随意一划,青山拥着抚琴人躲开红尘,躲开哗杂,开始吟唱。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 记忆还旋转在浮躁之中,潺潺的流水已开始清澈地舔舐耳膜。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 宁静淡泊,儒雅至极。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 飘逸的弹者在水中温柔着灵动的十指,七根心弦有节奏地和着流水歌唱。唱出一种幽娴地神韵,一种恬静的灵性。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 仁者乐山,智者乐水。所得知己,便是两人心灵相通,轻轻一点,就会产生美妙的共鸣。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 孤傲洒脱,双目微闭,奏者将听者弥漫在小桥流水的原始画卷里。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 怎样的心绪,就会奏响怎样的音乐。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 双脚穿行在秀山丽水之间,久久不愿上岸。心灵却穿过时光的隧道,寻访知音的足迹。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 鱼需要水,鸟需要巢,人需要知音。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 知音犹如鹰之双翼,折断一翅,鹰将永远不能击射长空。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 知音已死,心事赋琴,弦断有谁听。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 琴碎,音绝。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 满腔热泪,仰天一喷,鲜血吮吸着残琴断弦。千万颗心在颤抖。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 乐为知己者奏。知己已死亡,留琴何用?[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 青山依旧,绿水依旧。[/color][/size][/align][align=left][size=3][color=#4169e1] 千古名曲还会响起。可是,谁能诠释“知音”而字呢?[/color][/size][/align]